ลึกสุดใจ

posted on 17 Feb 2010 04:02 by mynameist in In-My-Heart

 

 

"แม้ตั้งแต่นั้นจะมีใครๆ ผ่านเข้ามาในความเงียบเหงา

 แต่ในใจยังมีเรื่องราว ช่วงเวลาที่ฉันมีเธอ"

 

ในชีวิตฉัน มีคนเดินผ่านเข้ามามากมาย

ทุกคนที่เดินจากไป ก็ล้วนเลือนหายไปในความทรงจำแย่ๆ ของฉัน

แต่ทำไม ฉันไม่เคยลืมเธอ

 

. . . . .

 

ฉันรู้จักเธอครั้งแรกตอน ม.4

เราเรียนห้องเดียวกันอยู่ 2 ปี

เธอนั่งหน้าห้อง ใส่แว่น เป็นเด็กเรียน

ฉันนั่งหลังห้อง การบ้านไม่ค่อยจะทำ

 

ช่วงเวลา 2 ปีนั้น ฉันจำไม่ได้ว่าเราคุยกันกี่ประโยค

แต่ฉันคิดว่าคงไม่เกิน 10 หรอก

 

ในสายตาของฉัน เธอไม่น่าสนใจเลย

ส่วนนึงอาจเป็นเพราะเพื่อนฉันคนนึงหลงรักเธอ

และเพื่อนคนนี้มักจะมาปรึกษาฉันเรื่องเธออยู่เสมอ

 

และเช่นกัน ในสายตาของเธอ ก็ไม่เคยมองเห็นฉันเลย

เรานั่งเรียนในห้องเดียวกัน แต่เราอยู่กันคนละโลก

ฉันจำภาพเธอในวันนั้นได้ แต่ฉันไม่รู้จักเธอเลย

 

. . . . .

 

4 ปีผ่านไป

ฉันย้ายมาอยู่ในซอยแห่งหนึ่งเพื่อให้ใกล้ที่ทำงานแห่งแรกของฉัน

ค่ำคืนหนึ่ง ฉันกลับจากทำงาน เดินเข้าซอย

มีผู้หญิงคนนึงเดินอยู่หน้าฉัน ห่างกัน 20 ก้าว

ฉันจำเธอได้ แต่ฉันไม่ทักเธอ

ฉันก็แค่เดินไปตามทางของฉัน เดินตามเธอไปห่างๆ

เธอหยุดเดิน หันไปลูบหัวน้องแมวข้างทาง

ฉันชะลอ เพื่อจะได้ไม่ต้องเดินไปถึงตัวเธอ

ฉันเดินตามเธอไป จนเธอเลี้ยวเข้าที่พัก

ฉันเดินต่อไปอีกแค่ 20 ก้าว ก็ถึงที่พักของฉัน

 

. . . . .

 

1 อาทิตย์หลังจากนั้น

เพื่อนๆ ม.ปลาย นัดพบปะกัน

ฉันไปเจอเพื่อนๆ และฉันได้เจอเธอ

พวกเราทั้งหลายไปถ่ายรูปร่วมกันในสตูฯ

ภาพถ่ายจะได้รับในวันรุ่งขึ้น

ฉันและเธอรับหน้าที่เป็นคนไปรับภาพถ่ายทั้งหมดเพื่อแจกจ่ายให้เพื่อนๆ

เพราะที่พักของเราอยู่ใกล้สตูฯ

เพราะที่พักของเราอยู่ใกล้กัน

 

. . . . .

 

วันต่อมา

เธอโทรบอกฉัน ว่าเธอไปรับรูปมาแล้ว

ฉันไปรับรูปจากเธอ แล้วฉันก็กลับ

ฉันยังคงไม่รู้จักเธอ

เรายังคงไม่รู้จักกัน

 

. . . . .

 

ไม่กี่วันหลังจากนั้น

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเธอ

เธอโทรหาฉัน

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจฉัน

ฉันชวนเธอไปทานข้าวกันสองคน

เธอตอบตกลง

สำหรับฉัน นั่นคือวันที่เราได้รู้จักกัน

 

. . . . .

 

อีกไม่กี่วันต่อมา

เธอโทรหาฉัน บอกว่าเธอซื้อเค้กมาฝาก

ให้ฉันมารับไปด้วย

ฉันไปยืนอยู่หน้าที่พักของเธอตอน 3 ทุ่ม

รับเค้ก และชวนเธอไปหาร้านนั่งทานด้วยกัน

เราเดินจากท้ายซอยถึงต้นซอย

ข้ามไปซอยฝั่งตรงข้ามก็แล้ว

เดินทะลุซอยฝั่งตรงข้ามก็แล้ว

แต่ก็ไม่เจอร้านที่เรามองหา

ฉันเลยชวนเธอไปทานข้าวที่อื่น

เราเดินถือเค้กกลับมาที่เดิม

ฉันเอาเค้กไปเก็บ และนั่งรถออกไปทานข้าวกับเธอ

เรานั่งคุยกันจนร้านปิดตอนตี 2

เรานั่งคุยกันต่อบนม้านั่งหน้าร้าน

นั่งตบยุง และนั่งตกใจไปกับหนูตัวใหญ่ยักษ์

จนถึงตี 4

 

. . . . .

 

1 เดือนผ่านไป

ฉันเล่าให้เธอฟังถึงหนังเรื่องนึงที่ฉันเพิ่งดูมา

ตัวเอกเล่าว่า เขามักไปเดินดูภาพศิลปะในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งเป็นประจำ

แต่ครั้งล่าสุดที่ไป เขาสะดุดกับภาพๆ นึง

และหยุดยืนดูภาพนั้นอยู่เป็นชั่วโมง

ทั้งที่มันก็คือภาพเดียวกับที่เขาเคยเดินผ่านเลยไปนับครั้งไม่ถ้วน

เขาพูดว่า "บางครั้ง เราก็มองไม่เห็นบางสิ่ง จนกว่าเราพร้อมที่จะเห็นมัน"

วันนั้น ฉันมองเห็นเธอ

 

. . . . .

 

"รู้เพียงอย่างเดียวว่ายังมีเธอ อยู่ในความทรงจำกับภาพเดิมเดิม

 วันที่เคยมีกัน อยู่ในใจอย่างนี้มานาน"

 

เราจับมือกัน

เราเดินใต้ร่มคันเดียวกัน

เรากินข้าวจานเดียวกัน

เรายืนกอดกัน

เราใช้ลมหายใจร่วมกัน

(จาก entry สิ่งที่ไม่เคยบอกเธอ)

 

. . . . .

 

ช่วงเวลาดีๆ มักผ่านไปเร็วเสมอ

เธอกำลังจะไปต่างประเทศ

ฉันร้องไห้

 

. . . . .

 

 

"ด้วยเหตุและผลที่มีมากมาย ที่ได้ทำให้เราเลิกรา

 ไม่อาจจะคืนย้อนมา เวลาของเราหมดแล้ว"

 

ฉันโทรหาเธอจากเมืองไทย

เธอบอกว่าเธอเหนื่อยกับภาระหน้าที่

และเธอต้องการกำลังใจ

แต่ฉันกลับฟูมฟาย บั่นทอนกำลังใจเธอ

เธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันเถอะ

ฉันยอมรับในสิ่งที่เธอต่อว่า

ฉันไม่ได้เป็นกำลังใจให้เธอ

ฉันไม่มีสิทธิ์ยื้อเธอไว้

ฉันไม่ดีพอ

 

สิ่งนึงที่ฉันไม่ได้พูด

คือเธอคงลืมไป

ว่าคนที่อยู่ที่เดิม กับคนที่จากไปเจอสิ่งใหม่

ใครทุกข์ใจมากกว่ากัน


. . . . .

 

"ไม่อาจจะรู้ว่าเธออยู่ไหน อยู่ยังไงเมื่อเราจากกัน

 ที่ผ่านเลยไปเนิ่นนาน เธอลืมรึยังไม่รู้"

 

ตอนนี้เธอกลับไปอยู่บ้านเกิด

เปิดกิจการ กับคนที่เธอรัก

และอีกไม่นานคงสร้างครอบครัวด้วยกัน

ขอได้โปรด อย่าเชิญฉันไปงานแต่งเธอ

ฉันไม่ไปหรอกนะ

ไม่ใช่เพราะฉันเกลียดเธอ

แต่เพราะฉันรักเธอ

 

. . . . .


"เก็บเธอไว้ข้างในจนลึกสุดใจ

 ได้คิดถึงเธออีกคราวเมื่อวันที่เหงาจับใจ

 ไม่มีใครฉันยังมีเธอ"

 

กว่า 7 ปีแล้วสินะ

ไม่น่าเชื่อว่า คนที่ความจำห่วยแตกอย่างฉัน

กลับจำเรื่องราวของเราได้ดี

ภาพที่เธอหยุดลูบหัวน้องแมวในวันนั้น

ฉันยังเห็นมันอยู่เลย ณ ตอนนี้

 

. . . . .

 

แทบทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ

ฉันมักจะมีน้ำตา

ฉันเสียใจ

ที่ฉันไม่ดีพอ ที่จะรักษาความรักของเธอไว้ได้

ฉันเสียใจ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ผมเคยจูบ ผญ ตอน อนุบาล 2 และตอนนี้เธอสวยมากด้วย

เธอจำผมไม่ได้

#16 By Howl on 2012-04-26 20:04

ได้รับรู้ความรักเศร้าๆ ของคนอื่นแบบนี้
ก็ทำเอาป่านร้องไห้ได้เหมือนกันนะเนี่ย..
ฮือ ๆ ๆๆ
ร้องไห้ง่ายเกิ๊น นน ..
(โดนดุตลอดอ่ะ)

สักวัน
เชื่อว่าจะคิดถึงมันได้ด้วยรอยยิ้มนะคะ : ]

#15 By ป่ า น ,, on 2010-08-08 20:28

น้ำตาคลอ...จขบ เป็นผู้ชายดีๆอีกคนที่รู้จัก^^''

#14 By RaTTie : innocent + on 2010-07-29 23:52

รักยืนยงจริงๆครับ

เสียใจได้แต่อย่าเสียดายนะครับ

เก็บวันเวลาดีๆ ไว้ในใจเสมอ
แล้วเดินหน้าต่อไป...

#13 By YY Getbackers on 2010-02-22 00:25

สุขสุดใจ
เศร้าสุดใจ
เป็นเรื่องราวกล่าวขานความเป็นไปของชีวิต
ดีออกนะคะ
ที่หัวใจ คุณ sky -_-
ได้ใช้คุ้มค่า
ดีออกนะคะ คุ้มเหลือเกินแล้ว
ที่ได้รักใครมากๆ สักคน
เท่านี้ ยังมิเพียงพอหรือคะ

ยังมีคนอีกมากมาย
ที่ยังอยากสุขและเศร้าสุดใจ
และตามหาใครคนนั้นตลอดชีวิต

big smile

#12 By Messarin on 2010-02-21 23:36

มันผ่านไปตั้งนานแล้ว แต่ดีออกที่ยังมีความรู้สึกดีๆ เก็บไว้ให้นึกถึง นี่ล่ะ ความรักไง

#11 By chniceberry on 2010-02-21 10:34

เศร้าจัง เกือบร้องไห้แหนะ

เพลงนี้ก็โดนหลินอยู่ช่วงนึงเหมือนกันค่ะ

เข้มแข็งนะคะ

#10 By LhinKo^_^ on 2010-02-20 20:58

อย่างน้อยมันก็เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิต big smile

#9 By St'Maya Maraya on 2010-02-18 19:32

อ่านแล้วเศร้าจังคะ สู้ๆนะคะ :))

#8 By NOONPUPPET on 2010-02-18 14:13

แต่ก็ไม่เคยเสียดายวันเวลาที่อยู่ร่วมกันใช่ไหมเล่า เท่านี้ก็สุขใจ confused smile

#7 By Perfect rainbow on 2010-02-17 22:54

เอ่อ...มันเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ sad smile

ตอนนี้ข้าพเจ้าไม่ได้เศร้ามากหรอก(มั๊ง)
ออกไปทางรู้สึกผิดมากกว่า

น่าเสียดายเนาะ เจอคนที่ใช่
แต่แล้วก็เป็นตัวเราเองที่ทำให้คนๆนั้นหายไปจากชีวิต

big smile

#6 By sky -_- on 2010-02-17 22:46

เศร้าจังค่ะ..เข้ามาอ่านตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว
แต่รีบไปทำงานซะก่อน..
อย่างน้อยก็ยังเหลือเป็นความทรงจำที่ดีเนาะ..
เวลาจะช่วยให้ดีขึ้นทีละเล็กทีละน้อยค่ะ..

#5 By Kiss The Rain on 2010-02-17 22:26


เก็บไว้ตลอดไป .

#4 By -nim on 2010-02-17 19:27

ความรักมันยังฝังแน่นในความทรงจริงๆ
สู้ๆนะคะ

อาหารคงทำได้แต่ให้กำลังใจ
อ่านแล้วเศร้ามากจริงๆ

ซึ้งจนน้ำตาจะไหล เชื่อแล้วล่ะ ว่าเพลงนี้มันทำให้คุณพี่ร้องไห้ได้จริงๆ


ไม่น่าเชื่อว่าอ่านแล้วตัวเองจะเศร้าได้ขนาดนี้

อดคิดถึงคนในความทรงจำของตัวเองไม่ได้



#1 By บินสูง on 2010-02-17 09:14